මාධව බ්ලොග් මැරතන් දුවයි

යක්කු බැඳ ගත්තට උං එක්ක වැඩ කරන එක ලේසි වැඩක් නෙමෙයි, මොකද උන් වැඩේ ඉක්මනටම ඉවර කරල ආපහු ඇවිල්ල ස්වාමියාගෙන් වැඩ ඉල්ලනව.
මම ඉස්සෙල්ල කතාවකත් කිව්වනෙ රාහුල හාමුදුරුවො යක්කුන්ගෙන් වැඩ ගත්ත කියල. මෙහෙම උන්නන්සෙ කියපු ඔක්කොම වැඩ ඉවර කරල යක්කු ඇවිල්ල උන්නාන්සෙට කරදර කරනව තවත් වැඩ ඉල්ලල. උන්නන්සෙට හරිම කරදරේ, නිදාගනන්වත් නෑ. ඉතින් මේ කරදරෙන් මිදෙන්න උන්නන්සෙ පොඩි උපායක් යෙදුව.
ඊලඟට යක්කු ආපු දවසෙ හාමුදුරුවො මෙන්න මෙහෙම වැඩක් දුන්න.
නාවා ගස් කපල ඒවයෙ අතු වල පට්ට ගසා වැවට දාල සතියක් තියන්න කිව්ව. සතියකට පස්සෙ ඒ ටික ගොඩ අරන් ආපහු අරන් එන්න කිව්ව.
ඉතින් යක්කුත් ඒ කිව්ව විදිහට නාවා කඳන් කපල පට්ට ගහල සතියක් තිබ්බ වතුරට දාල.
සතිය ඉවර උනාම යක්කු ගියා ඒ ටික අරගෙන එන්න. ඉතින් යක්කු වතුරට බැහැල ඒ කඳන් ටික ගොඩ ගන්න ට්‍රයි කළා. මොකද උනේ?
අනේ කොච්චර ට්‍රයි කළත් එක කොටයක්වත් ගොඩ ගන්න තියා උස්සගන්නවත් බෑ. කොට ඔක්කොගෙම හොඳට දිය සෙවෙළ බැඳිල ආඳ වගේ හැම එකක්ම ලිස්සල යනව. නාවා කඳක් පොතු ගහල පල් වෙන්න වතුරට දාල තිබ්බම ඒ දඬු අත තියන්නවත් බැරි තරම් ලිස්සනව, යකෙක්ට මිනිහෙක්ට තියා දෙය්යෙක්ටවත් ඒකක් නම් උස්සල ගන්න බෑ.
ඉතිං අනේ මේ අසරණ යක්කු ටික කොච්චර උත්සාහ කලත් වැඩේ කරගන්න බෑ. ඉතිඞ් උන් මොකද කළේ, හාමුදුරුවො දුන්න වැඩේ කරන්න බැරි වෙච්ච නිසා හාමුදුරුවො දඬුවම් කරයි කියන බයට ආපහු නොඑන්නම උන් ටික පැනල ගියා.
තමුන්ට නිතරම කරදර කරන යක්කුන්ගෙන් බේරෙන්න මේක තමා හොඳම ක්‍රමේ කියල හිතපු රාහුල හාමුදුරුවො, මේ කරන්න ඇරි වැඩේ දීල යක්කුන්ගෙන් බේරුනා.

මෙන්න තවත් තොටගමුවේ හමුදුරුවන්ගෙ කතාවක්.
ජනප්‍රවාද වල හැටියට තොටගමුවේ හාමුදුරුවො, ගුප්ත විද්‍යාවන්ගේ කෙල පැමිණියෙක්. උන්නාන්සෙ යක්කුන්ගෙනුත් වැඩ ගත්තලු. මේ වැඩට ගත්තු යක්කු, හිමාලයෙන් ගෙන්නගත්තු උන්ලු.
දවසක් ඉතින් හාමුදුරුවො දුර බැහැර බණකට වැඩල ආපහු පංසලට වඩිනව, හොදටම රෑ වෙලා තනියම. හාමුදුරුවන්ට මහන්සියයි තනිකමයි පාළුවයි නිසා හාමුදුරුවොමොකද කළේ, කතා කළා යක්කු දෙතුන් දෙනෙක්ට, ගෙන්නල කිව්ව,
"මාව තොටගමුවට ගෙන යව" කියල.
යක්කු මොකද කළේ, තොටගමුව කිව්වෙ තමුන්ගෙ ගම කියල හිතල තමුන් අරක් අරන් ඉන්නෙ හිමාලයට අහසින් යන්න පටන් ගත්ත. හාමුදුරුවන්ට හරිම මහන්සියි, ඉතින් හාමුදුරුවො සැතපුනා ටිකක්. ඔන්න එක පාරට ඇහැරිච්ච හාමුදුරුවො බැලුව මොකද බොලේ මේ තමුන්ව මුහුද උඩින් අරන් යන්නෙ කියල.
ඉතින් හාමුදුරුවො යක්කුන්ගෙන් ඇහුව මේ කොහෙද මේ යන්නෙ කියල. විස්තරේ ඇහුවම හාමුදුරුවන්ට තේරුනා තමුන් කියපු දේ යක්කු වැරදියට තේරුම් අරන් කියල. ඉතින් හාමුදුරුවො ආපහු කිව්ව,
"තොටගමුවට නොව අපගමුවට ගෙන යව" කියල.
ඔන්න ඉතින් යක්කු, හාමුදුරුවන්ගෙ අණ පිළිපදිමින් හාමුදුරුවන්ව තොටගමුවට ඇරලුව.

.
රාහුල හාමුදුරුවො මහණ වෙන්න ඉස්සෙල්ල (ඒ කියන්නෙ දෙමටානේ කුමාරය කාලෙ), විදාගම හාමුදුරුවො ලඟ කාලයක් හිටිය. විදාගම හාමුදුරුවො යන හැම තැනකම දෙමටානේ කුමාරයත් ගියා. (පෙර කතාවක්: මේ දෙන්නම හොඳ කවියො)
ඔන්න ඉතින් දවසක් දෙන්න යනව දුර ගමක දානයකට. ඔහොම යනකොට මේ දෙන්නට පැල්පත් කණ්ඩයක් හරහා යන්න වෙනව. මේ එක පැල්පතක් ඉස්සරහ මිදුලේ සිනිඳු සේළයකින් සැරසිලා හාල් ගරන කාන්තාවක් දකිනව.
ඈ ඉතාම රූමත්, ඇඳ සිටි සේළයෙන් මිදී පැන දුවන්නට උත්සාහ දරන රණ හංස යුවලක් මෙන් ඇගේ පීන පයෝධර සේළයෙන් නිරාවරණය වෙලා තිබුන. ඇය දැක්කෙ නෑ මේ අමුත්තන්.
මේක දැකල මත් වෙච්ච විදාගම හාමුදුරුවො, දෙමටානේ කුමාරය ඉන්නව කියලත් අමතක වෙලා හාල් ගරන මේ කාන්තාව දැකල මෙහෙම කිව්ව.

සිහින් සිනිඳු සුදු සේලේ,

හීන් ඇඟට ඇඳි සේලේ,

දෙමටානේ කුමාරයත් ඈතදීම මේ කාන්තාව දැක්ක. හාමුදුරුවන්ගෙ ගති ලක්ෂණ හොඳින් බලා හිටිය කුමාරයට තේරුනා හාමුදුරුවො මේ කාන්තාවටලොබ බැන්ද කියල. ඒක පෙන්නන්න කුමාරය මොකද කළේ, අර කවිය මෙහෙම සම්පූර්ණ කළා.

හාල් ගරන කත මිදුලේ,

දැක් මහණෙක් ලොබය කළේ.

හපෝයි........

.
මේක තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හාමුදුරුවන්ගෙ කතාවක්. ඔයාලට මතක ඇති මම මගෙ සිංහල බ්ලොග් එකේ මේ වගේ කතා කිහිපයක්ම කිව්ව. (ගුරු හිමියන්ට බළල් වසුරු කැවීම, ජම්මෙද, පුරුද්දද?, සෘද්ධි තෛලය)
මේ සිදුවීම වෙන්නෙ තොටගමුවේ හාමුදුරුවන්ගෙ පොඩි කාලෙ. උන්නන්සෙ කුඩා කාලෙ හැඳින්වුනේ දෙමටානේ කුමාරයා කියල.
ඔන්න ඉතින් දෙමාටානේ කුමාරය දවසක් දිය කඩිත්තක් ලඟට ගිහිල්ල බිලී පිත්තකුත් දාගෙන මාළු බානව. එදා අටවක පෝය දවසක්. විදාගම මෛත්‍රී හාමුදුරුවො ඔතනින් යනව, දකිනව මේ මාළු බාන පොඩි එකාව.
අටවක පෝය දවසකත් මෙහෙම පාපයට කිසිම බයක් නැතුව ප්‍රාණ ඝාතයේ යෙදෙන මේ කොල්ලව දැකපු හාමුදුරුවො, පණ නැසීමේ ආදීනව කියල මේ කොල්ලව හොඳ මගට ගන්න කියල හිතාගෙන යනව ඔහු ලඟට. ගිහිල්ල මෙහෙම අහනව.
"ඈ දරුවො, අටවකේ උඹ මොකද ඔයි කරන්නෙ?"
කුමාරය වතුර දිහා බලාගෙන හිටි හින්ද හාමුදුරුවො ලඟට එනකම්ම දැක්කෙ නෑ. කොල්ල මෙහෙම කිව්ව.
"අපේ හාමුදුරුවනේ මේකෙ ඇත්තෙ එක වකයි" 
කියල බිලී පිත්ත හාමුදුරුවන්ට පෙන්නපු කුමාරය කිසිම අමුත්තක් නොපෙන්නා ආපහු තමුන්ගෙ වැඩේට බැස්ස.
තමුන්ට කිසිම ගරුසරුවක් දක්වන්නෙ නැතුව තමුන්ගෙ වැඩේ කරගෙන යන මේ වැඩේට පොඩ්ඩක් හාමුදුරුවන්ට අප්සෙට්. හාමුදුරුවො අහනව ආපහු,
"ඈ බොල කොලුවො, තෝ කොයි වල යන්න හිතානද බිලී බාන්නෙ?"
එතකොට කුමාරයා,
"අවසර හාමුදුරුවනේ. මේ වලේ කනයෙක් කාවය්යෙක් අහුවුනේ නැත්තම්, අර එහා පේන වලට යනව, ඒකෙත් මොකෙක්වත් නැත්තම් අර ඈතින් පේන අමුණට යනව, එහෙමත් නැත්තම් ඉතින් මක් කොරන්නද, බිලීප් පිත්ත වැටකේ පඳුර අස්සෙ හංගල ගෙදර යනව"
කියල කිව්ව.
එහෙම කියල හාමුදුරුවො ගැන තැකීමක් නැතුව මාළු බාන වැඩේ කොරගෙන ගියා.

තවත් මේක එක්ක කතා කරල වැඩක් නැති බව තේරිච්ච හාමුදුරුවො, ආපහු පංසලට වැඩිය. එහෙත්, කුමාරය මෙහෙම කිසිම ගරු සරුවක් නැතුව කතා කළේ, මෝඩ කමට නැත්තම් වාචාල කමට නොව ඒ වෙලාවෙ ස්වාමීන්වහන්සේ කෙනෙක්ට මුහුණ දීල ඇති වෙච්ච අපහසුතාවය මග ඇරගන්න කියල තේරුම් ගත්තු හාමුදුරුවො ඔහුගේ තැනට සුදුසු නුවණ ගැන පැහැදුනා.
අටවක කියන්නෙ පෝය මිස වක 8ක් නොවන බවත්, වල කියන්නෙ දිය කඩිත්තක් නොව අපාය බවත් අනිත් ඕනෙම ළමයෙකුට වඩා කුමාරය දැනගෙන හිටිය.